In Memoriam: Frans Van Dijck
Op 26 januari nam de familie, samen met de
Sint-Jorisgilde van Loenhout en vele vrienden, afscheid van een zeer
verdienstelijke gildebroeder Frans Van Dijck.
Hij was geboren op 14 september 1945 en overleed op 19 januari 2008.
Op 62 jarige leeftijd werd hij getroffen door een ongeneeslijke ziekte
waartegen geen strijd mogelijk was. Met respect en waardering willen we hem
in onze herinnering bewaren als een enthousiast en humoristisch gildelid.
Naast een kroostrijk gezin, zijn boerderij en de
dagelijkse beslommeringen had Frans ook nood aan een gezonde ontspanning.
Deze ontspanning vond hij bij de Sint-Jorisgilde maar ook bij andere
verenigingen.
Frans was een eenvoudig maar een plichtsbewust man. Op
elk moment kon men op hem rekenen, steeds bereid de handen uit de mouwen te
steken en steeds paraat als er bij de guld wat te doen was. Ook de zwakkeren
in onze maatschappij lagen hem nauw aan het hart en plezier en verdriet
lagen ook bij hem dicht bij elkaar.
Hijzelf is zeker niet van tegenspoed gespaard gebleven.
Als bestuurslid heeft hij zijn visie van het gildeleven
met eenvoudige woorden en daden overgebracht en beleefd en zo onze gilde een
bepaalde uitstraling gegeven.
Waar hij voor stond, daar ging hij voor en hij zorgde dat het af was.
Ons lokaal was zoals zijn tweede thuis, hij was er fier
op dat dit gerealiseerd werd met eigen mensen. Hij was de grote bezieler en
planner van de werkzaamheden. Zijn vakmanschap was van onmisbare waarde,
zijn werkinzicht een grote troef en zijn doorzettingsvermogen een zegen voor
allen die meewerkten. Daarom kon hij zo genieten aan de ronding van den toog
die hij zelf heeft gemetst.
Bij de schietspelen en gildenfeesten was hij de
pijlentrekker van dienst en bij de thuisschietingen was hij bij de vaste
schrijversploeg. Zo leerde hij vele namen op de juiste gezichten plakken,
want hij kende ze allemaal van jong tot oud.
Wanneer de St-Jorisgilde in 1976 met een dansgroep begon
lag hij mee aan de basis van de oprichting. Al snel volgde hij de cursussen
met zijn Els, zus May en Jos. Meermaals stonden ze in het zweet en oefende
ze nog na om van onze groep een echte dansgroep te maken.
Gildedansen was voor hem ontspanning, hij volgde bijna
alle cursussen en ontbrak bijna nooit op de dansnamiddagen. Door het vele
oefenen leerde hij vele dansen die hij als voordanser of lesgever ook verder
leerde aan beginnende dansers.
Bij de teerfeesten en andere feestelijkheden van de gilde
wist hij er steeds de spirit in te brengen. Als het wat kalm werd zorgde hij
er wel voor dat er en leuk deuntje of wat Oostenrijkse muziek uit de boxen
kwam, dan bracht hij de groep in beweging en zweefde ze met z’n allen over
de dansvloer met zijn choreografie.
Dan kon iedereen meedoen en genieten.
Het kaartspel was hem niet vreemd. Het maakte voor hem
niet uit welk spel er gespeeld werd. Als het rap moest gaan een Jokske, voor
prijskamp een boomke en met de gildebroeders ne Loenhoutse rik. Hij ging op
in het spel maar kon ook zijn meerdere erkennen in de tegenstand.
Naast de gilde had hij nog een grote passie, zijn
paarden.
Meermaals spande hij ze voor zijn huifwagen. Hij reed met
de kindjes langs landelijke wegen en ze mochten één voor één naast hem
zitten, hij vervoerde de gildezusters en gildebroeders tijdens
ontspanningsmomenten en hij improviseerde als het ware nog een verhuis van
een gildebroeder. Op zijn huifwagen was altijd wat te beleven.
Einde van de maand juli moest de gilde hem ieder jaar
missen, geen activiteiten van belang want dan was het zijn paardenweekend.
We hebben het hem van harte gegund; dan mochten anderen van zijn passie
genieten.
Met familie en vrienden willen we er samen het beste van
maken. De mooie dingen onthouden en zijn gaven gebruiken om verder te doen
op de ingeslagen weg. Zo heeft hij het altijd zelf gewild.
Hij had nog plannen maar hij heeft ze niet meer mogen
uitvoeren.
De Sint-Jorisgilde is hem en de familie veel dank
verschuldigd voor alles wat hij met ons heeft ondernomen. Hij heeft gezorgd
voor zijn opvolging, we zijn er blij om.
Maar hem evenaren zal een moeilijke klus worden. |
