In Memoriam: Frans Vissers
Op 28 januari nam de familie, samen met de
Sint-Jorisgilde van Loenhout en vele vrienden, afscheid van een zeer
verdienstelijke gildebroeder Frans Vissers. Hij was geboren op 2 februari
1933 en overleed op 22 januari 2008.
Vol ongeloof waren we wanneer jullie ons vertelde dat
Frans ernstig ziek was en ons weldra zou moeten verlaten. Met respect en
waardering willen we hem in onze herinnering bewaren.
Hij was in onze gilde in de voetsporen getreden van zijn
vader die gedurende 40 jaar het koningschap van de gilde heeft waargenomen
in opvolging van zijn vader. En Frans heeft hem gedurende 1 jaar ad interim
mogen opvolgen na vaders plotse overlijden.
Nadien is hij onafscheidelijk verbonden gebleven met het
gildenleven hier in Loenhout. Meer dan 50 jaar is hij de Sint-Jorisgilde
trouw gebleven en heeft geholpen aan de bloei van de gilde.
Daarom wil de St.-Jorisgilde Frans Vissers in onze gilde
blijven herinneren als een zeer trouw en bereidwillige gildenbroeder waarop
iedereen kon rekenen.
Hij was geen begaafd schutter, toch had hij de wil om er
altijd te staan als we hem nodig hadden, meermaals was hij voor de zestallen
onze redder in nood en dan deed hij wat van hem verwacht werd. Hij was jaren
de vaste pion bij het pijlentransport en onderhield de tuin met hark en
rijf. Met veel plezier heeft hij deze taken vervuld.
Hij was geen begaafd danser maar hij had wel het
doorzettingsvermogen om er altijd te staan als het moest. Hij heeft het
nooit opgegeven ook niet als het met vrouw Julia minder goed ging. Jij wist
ze steeds in het goede ritme te houden.
Bij feestelijkheden en processies droeg hij vele jaren de
vogeltjes. Zeker de laatste jaren als ervoor op de wip werd geschoten. Dan
zorgde zijn schuttersvriend Staf ervoor dat hem die eer te beurt viel.
Bij de opbouw van ons eigen lokaal heeft hij vele uren
van zijn vrije tijd en zijn werkkracht besteed aan de hulp bij allerhande
werkzaamheden. Niets was hem te zwaar en niets was teveel gevraagd als het
voor de guld was.
We zullen U niet licht vergeten want als we in ons lokaal
naar buiten kijken zien we steeds de mooie rij Buxus boompjes langs de lange
afsluiting naar de doelen.
Ze zijn met uw handen gekweekt.
Naast de guld had hij nog een grote passie, het fietsen.
Hij kon uren vertellen over de tochten die hij maakte, hij wist de beste
plaatsen om te rusten en hij kende elke gevaarlijke oversteek waar men
speciaal moest opletten. Hij heeft zijn medefietsers altijd veilig
thuisgebracht.
Tussendoor kon hij ook nog tijd maken om nog een kaartje
leggen met zijn vaste maat. Geen enkel risico ging hij uit de weg maar
steeds was het berekend. Als het tegensloeg kon hij er zich ook bij
neerleggen. "Volgende keer meer geluk", was dan zijn uitspraak.
Daarom is de Sint-Jorisgilde aan de familie veel dank
verschuldigd voor de tijd die zij hem hebben moeten missen. Hopelijk wordt
na hem deze familietraditie verder gezet. |
